Een brug van begrip slaan

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 2

De laatste dagen lijken mijn darmen de supplementen beter te accepteren, waardoor pijnen in het bekkengebied ook iets minder heftig zijn. Dus zo goed en zo kwaad als het gaat, ga ik met behulp van een speciaal kussen op een rechte stoel zitten en schuif met mijn laptop aan de tafel. Ik twijfel. Hoe beschrijf ik mijn gevoel en gedachten over iets wat me uit mijn evenwicht kan brengen, maar wat ik ook heel fascinerend vind: de verschillende reacties van vrienden op mijn persoonlijke ervaringsverhalen die ik plaats in mijn blog. Maar dan ook echt totaal verschillende reacties … Zijn sommige reacties voor mij een probleem? Nee, zeker niet. Maar wel lastiger dan ik zou willen. Waar zit ‘em dat nu in en vooral; hoe ga ik er niet-oordelend en liefdevol mee om? Een brug van begrip slaan, vooral dat.

Mezelf forceren

De vaste lezers weten het: mijn schrijfsels ontstaan vanuit de behoefte om mijn gedachten te ordenen, om voor mezelf verdieping en kracht te halen uit de dagelijkse pijn en beperkingen, lotgenoten misschien te inspireren en begrip te kweken voor mensen met onzichtbare en minder bekende lichamelijke kwalen. En ja, ook om een praktische (of is het een emotionele?) reden; het is fijn als vrienden sommige berichten lezen, zodat ik me niet gedwongen voel om steeds opnieuw te vertellen wat de huidige situatie is (live, telefonisch, via whatsapp of mail). De kans dat ik daar inwendig gespannen en onrustig van word is aanwezig. Sinds het besef van mijn hooggevoeligheid, begrijp ik dat beter en mag het er ook zijn. Ik vind dat niet meer ‘zwak en vreemd’ en waak er nu voor om mezelf te forceren. Iets wat ik voorheen veel heb gedaan.

Een statement

Wat jullie misschien niet weten; mijn schrijfsels over mijn persoonlijke ervaringen publiceren voor iedereen die het maar wil lezen is ook een soort statement geworden ( de rebel in mij zal altijd blijven 😉 ). Door de jaren heen hebben reacties van lezers (en niet lezers) mij aan het denken gezet. Bekende schrijvers en bekende Nederlanders worden over het algemeen geroemd om hun soms zeer diepgaande autobiografische verhalen, maar als ‘Mien om de hoek’ dit doet, bestaat de kans dat ze als aandachtstrekker, hypochonder of aansteller wordt weggezet. Wegen met twee maten, noemen we dat. Het maakt me bewust en ‘strijdbaar’. Omdat het simpelweg zo is dat ieder mens het meest kan leren van de zware kanten van het leven. Dat delen heeft een meerwaarde, ook voor anderen.

Tegenslagen omarmen

De zware kanten van het leven is een uitdrukking van Arjen Bare, schrijver en directeur van het Storytelling Centre, die hij gebruikt in een interview over zijn nieuwe boek ‘Hoe je met je eigen verhaal grip kunt krijgen op je levenArjen: Je leert het meest van de zware kanten van het leven. We zijn gewend geraakt aan het happy end. Veel films, vooral commerciële, hebben een happy end, veel populaire literatuur heeft een happy end. Als je naar sociale media kijkt: het moet allemaal leuk, fantastisch en nog fantastischer zijn. Daarmee lijken we onszelf te romantiseren, en raakt ook het verhaal dat je over jezelf vertelt losgezongen van de realiteit. Mijn persoonlijke overtuiging is dat we daardoor steeds minder in staat zijn om met tegenslagen om te gaan. Tegenslagen mogen niet meer, terwijl ze je juist kunnen helpen, bijvoorbeeld om andere keuzes te maken. Dus gum ze niet uit je leven, maar omarm ze, want dan kun je er kracht en verdieping uithalen. Ook negatieve herinneringen zijn deel van je.”

 Wat te vertellen hebben

Daarop aansluitend; onlangs stond er in de Volkskrant een interview met docente communicatie en theater Kitty Trepels van Mil, waarin ik veel herkende. Zij heeft kanker in een vergevorderd stadium. Citaat uit het interview: Nooit durfde ze zelf het toneel op, terwijl ze dat zo graag wilde, want wat had zij nou te vertellen? Totdat er tien jaar geleden een agressieve tumor in haar borst werd ontdekt – veel te laat, door onachtzaamheid van haar huisarts. En toen was opeens haar verlegenheid weg. Ik dacht: nu heb ik wél wat te vertellen. Misschien kunnen anderen leren van wat ik meemaak.” Het ging bij mij niet zozeer om verlegenheid, maar het komt op hetzelfde neer. Voorheen was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om mijn persoonlijke leven, mijn achtergrond en mijn pijnlijke ervaringen publiekelijk te gaan beschrijven; veel te kwetsbaar.

Storytelling

Zowel Kitty als ik doen dus aan ‘storytelling’ volgens Arjen Bare. Ik ken de term goed. Het komt uit het marketing- en communicatievak en heeft als doel een bedrijf of organisatie te profileren. Er zijn vele boeken over geschreven, maar zover ik weet is Arjen de eerste die het vertaald naar een persoonlijk verhaal. Arjen: Storytelling kan worden ingezet voor persoonlijke groei én maatschappelijke impact. Het boek gaat wat meer over dat eerste, al link ik het ook aan de ander, aan de maatschappij. Als mens acteer je binnen een maatschappij, die beïnvloedt je, maar je kunt er ook veel uithalen. Door verhalen van anderen te horen en jezelf daaraan te spiegelen: wat herken ik, wat niet, wat kan ik ervan leren? Nog belangrijker is dat als je als individu sterk in je identiteit en zelfvertrouwen staat, je ook een grotere bijdrage kunt leveren aan maatschappelijke ontwikkelingen. De maatschappij is uiteindelijk een optelling van individuen.”

Empatisch vermogen

Jezelf spiegelen aan het verhaal van een ander, dat is hopelijk wat lezers van mijn blogberichten doen. Maar … is daar een (geschreven) verhaal wel zo goed voor? Is dat niet makkelijker in een gesprek, dialoog? Arjen: “Er is niets mis met dialoog, maar dan ben je op elkaar aan het reageren. De meerwaarde van verhalen delen is dat je de tijd neemt om naar je verhaal te kijken, de verdieping op te zoeken. Dan ontstaat er ook een andere band met de luisteraar. Dat is belangrijk, want de luisteraar maakt het verhaal. Als verteller lever je woorden en beelden aan, die door de luisteraar verbeeld worden. Dat doet een appèl op empathisch vermogen. Dan kun je nog steeds van mening verschillen.”

Vriendschappen verdiepen

 En zo kom ik bij de kern; de uiteenlopende reacties van vrienden op mijn blogberichten. Ik herken veel in wat Kitty aangeeft in haar interview: Als je kanker hebt, en je geen enkele rol meer kunt spelen, omdat de kanker én de behandeling al vermoeiend genoeg zijn, wat en wie zijn dan nog echt? Door mijn ziekte ben ik erachter gekomen dat sommige mensen een motief hebben om een vriendschap in stand te houden, dat er een agenda achter kan zitten. Dat had ik me nooit gerealiseerd. Er waren vrienden die me meedogenloos lieten vallen, maar ik heb er ook vrienden bij gekregen, vooral in de theaterwereld, en sommige vriendschappen hebben zich verdiept.”

Mooie gesprekken

Het is fijn en bijzonder hoe ook bij mij zich vriendschappen hebben verdiept. En ja, toeval of niet, dit zijn vrienden en vriendinnen die op mijn verzoek een stand-van-zaken-blogbericht (een hoe-gaat-het-nu-met-mij-blogbericht) lezen, zodat een volgend contact of ontmoeting voor mij makkelijker en prettiger wordt. Ze lezen, reageren kort via whatsapp of mail en op het moment dat we vervolgens met elkaar spreken ervaar ik ook echt begrip, ondersteuning en warmte. De gesprekken met deze vrienden en vriendinnen zijn anders: er wordt niet direct gevraagd hoe het met mij gaat, we kunnen het uitgebreid hebben over hun situatie, ervaringen, belevenissen en als het gesprek op mij komt, dan sluit dit direct aan op de situatie waarin ik zit. Ik hoef niet van alles te vertellen en uit te leggen, waardoor het kort of zijdelings benoemd kan worden of er juist n.a.v. mijn schrijfsel een mooi gesprek ontstaat.

Onbevooroordeeld

Zo heb ik een dierbare vriend die op mijn verzoek de bewuste stand-van-zaken-berichten leest en al meerdere keren vanuit regio Nijmegen even bij mij op bezoek komt om samen te wandelen, koffie te drinken en te kletsen. Kort maar krachtig. We hebben het niet of nauwelijks over mijn gezondheid, maar praten honderduit over van alles en nog wat. Ik luister graag naar zijn verhalen en voel een sterke verbondenheid met hem. En ondanks dat we het soms helemaal niet hebben over mijn situatie ervaar ik een enorme steun vanuit hem.

Wat ik het meest waardeer in hem en deze andere vrienden en vriendinnen is dat ik vermoed dat geen van hen er ooit voor zal kiezen om zo publiekelijk de eigen sores te beschrijven. Misschien is het zelfs zo dat sommige niet echt begrijpen waarom ik dat wel doe. Maar dat doet voor hen helemaal niet ter zake; ik ben voor hen dierbaar, ze respecteren mijn keuze volledig, lezen het en reageren open en onbevooroordeeld.

Lastig

En dan het andere uiterste; er zijn vriendinnen die hebben aangegeven mijn blogberichten niet te willen lezen. De ene omdat zij vindt dat vriendinnen zijn betekent persoonlijke dingen met elkaar delen en dus wil ze niets lezen, maar het van mij horen. De ander voelt bij het lezen afstand tot de inhoud en dan dus ook tot mij. Ik waardeer het dat ze dit eerlijk aangeven, daar is moed voor nodig. Lastig vind ik het wel. Hoe moet ik mij daartoe verhouden? Rationeel weet ik dat wel: eerlijk zijn. Als ze mij vragen hoe het gaat en ik vind het te moeiljk om te vertellen of kort te beschrijven, dan geef ik dat aan. Ik wil me niet ‘gedwongen’ voelen om op zo’n moment toch mijn verhaal te doen. Gevoelsmatig is het echter anders. Het lijkt alsof er (tijdelijk) iets ‘tussen’ ons komt te staan, ik ga teveel in mijn hoofd zitten, het stroomt niet meer als vanzelf. Dat is jammer.

Achterliggende beweegredenen

Waarom vind ik dit lastig? Al nadenkend realiseer ik mij dat het in ieder geval te maken heeft met de achterliggende beweegredenen van mijn schrijfsels. Ongeveer 10 jaar geleden, toen ik een blog begon over mijn proces wat betreft de aandoening CPPS, werd ik voor het eerst tot het diepst van mijn ziel geraakt door de training en opleiding tot trainer MBSR (Mindfulness Based Stress Reduction), dagelijkse mindfulnessbeoefening en door de Boeddhistische levensfilosofie die daarachter schuil gaat. Het hielp mij enorm bij het zeer moeilijke proces waar ik noodgedwongen in terecht kwam, En het is sindsdien onderdeel geworden van mijn dagelijkse leven. Er ging in die periode een wereld voor mij open. Al die nieuwe ontdekkingen en inzichten, ik was er vol van en wilde dit graag delen met vrienden en lotgenoten.

De drijfveer

Datzelfde geldt nu voor SOLK en de andere thema’s op deze site. De achterliggende visie van de SOLK-aanpak is niet of nauwelijks bekend en is wel de drijfveer waarop ik mijn keuzes en de stappen die ik zet, baseer. De vraag ‘hoe gaat het nu met je en is er nu echt niets wat jou van die pijn af kan helpen?’ is dan ook niet zo makkelijk kort en bondig te beantwoorden. Dat staat los van het gegeven dat het steeds maar weer hebben over mijn fysieke gedoe bij mij spanning en onrust kan opleveren. Ik vind het fijn als vrienden mijn beweegredenen en drijfveren kennen en dus ook beter mijn keuzes en aanpak begrijpen. Doordat zij erover lezen ontstaan er soms ook mooie gesprekken over die achterliggende visie, over de gezondheidszorg, over wat belangrijk is in het leven. Dan stroomt het en is er een onderlinge verbondenheid.

Oordelend stemmetje

Een andere reden waarom ik het niet willen lezen van mijn berichten lastig vind is het vervelende oordelende stemmetje in mijn hoofd. Ongewild komen er gedachten naar boven, zoals: “Ze begrijpt niet echt wat er speelt en waarom dit voor mij belangrijk is. Of: ze vindt de berichten te lang, maar durft dat niet te zeggen. Of: ze vindt het gênant dat ik zo open, publiekelijk schrijf over mijn leven en durft dat niet te zeggen.” Kortom; Ik ga invullen, interpreteren en (oordelen. Gelukkig merk ik direct deze gedachten op en zet er andere gedachten tegenover: “Onzin Rudi. Het is haar goed recht en het is eerlijk en moedig om dit te zeggen. Er zijn genoeg anderen die oordelen, maar uit lafheid zwijgen. En nu is het aan jou hoe je omgaat met de gedachten en gevoelens die het bij jou oproept.”

Waarom komen die vervelende gedachten toch ongewild op? Omdat ik gevoelig ben voor afkeuring en afwijzing, graag bevestigd wil worden? Het speelt vast en zeker mee.

Wederzijds begrip

Ook is het lastig om bepaald gedrag of keuzes van een ander echt oprecht te begrijpen, als je dit zelf niet zou doen of anders zou aanpakken. Automatisch ontstaan er dan afkeurende, oordelende gedachten. Die gedachten bekijk ik met een milde blik; het is menselijk dat dit opkomt, het mag er zijn en ik plaats er andere gedachten tegenover. En al schrijvend bedacht ik mij: wat als ik ongeveer dezelfde tekst van een stand-van-zaken-blogbericht in een brief zou hebben gezet? Het is natuurlijk niet hetzelfde omdat in een brief er een persoonlijke aanhef en onderin enkele persoonlijk gerichte zinnen zouden staan. Maar toch … als de inhoud verder hetzelfde is … het  intrigeert mij. Het zou ‘em toch kunnen zitten in het gegeven dat een blogbericht openbaar is en een brief persoonlijk. Een kwestie van gevoel dus. Zou mooi zijn om hierover eens op een goed moment van gedachten te wisselen, in een poging tot meer wederzijds inzicht en begrip.

 

Aanmelden

Laat hier je e-mailadres achter en je krijgt een mail als er een nieuw bericht is geplaatst.


 

 

 

Een brug van begrip slaan - Foto: Rudi Korthuis

Foto: Rudi Korthuis

 

Een geest die vol conclusies zit,

is een dode geest,

het is geen levende geest.

Een levende geest is een vrije geest,

lerend, nooit eindigend.

– Krishnamurti

 

 

2 Antwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *