Een roze olifant in de kamer

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 4

Roos Schlikker, auteur en columniste, schrijft in het boek ‘Moeder van glas’ over haar moeder die leed aan een bipolaire stoornis. In het tv-programma De Verwondering vertelt zij: “We zaten vroeger met z’n drieën op een eilandje. Hoe dat thuis precies ging wisten mensen helemaal niet. Mijn vader heeft heel lang gedaan alsof alles heel normaal was en normaal ging.” Ze verwoordt exact hoe het voor mij altijd gevoeld heeft. Ook wij zaten met ons vieren – vader, moeder, broer en ik – op een eilandje met ‘een roze olifant in de kamer’; een groot geheim waar iedereen in de kamer mee bekend was, maar waar niet over werd gesproken.

Ik denk dat mijn openheid over mijn fysieke gesteldheid daarmee te maken heeft: bij mij geen roze olifant in de kamer. Ook niet als het gaat over mijn geestelijke gesteldheid: angst, paniek en zelfs een aanval van totale hysterie. lees meer…

Loslaten, een strijdkreet of wijsheid?

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 0

Ja, ik durf dat nu ook wel hardop over mezelf te zeggen: loslaten gaat me steeds beter af. Wie had dat kunnen denken van iemand die in het verleden een behoorlijke controlfreak was. Maar dat woord ‘loslaten’ … het is naar mijn idee verworden tot een platitude, een strijdkreet voor persoonlijke ontwikkeling en zelfrealisatie. Ook in boeddhistische zin is loslaten iets bevrijdends. Zou het kunnen dat de term zeer verschillend wordt uitgelegd en geïnterpreteerd? lees meer…

Verlangen naar mijn meditatiebankje

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 0

Ongeveer 11 jaar geleden ben ik begonnen met mediteren. Twee maal per dag zittend op mijn comfortabele meditatiebankje met daaronder een meditatiemat. De pijn in mijn bekkenbodem (door CPPS) weerhield mij er nooit van om zittend te mediteren en regelmatig deel te nemen aan retraites. Sinds ongeveer 2,5 jaar gaat het echter niet meer. De pijn is te intens geworden. Een groot gemis. Er zijn vele andere manieren om aandacht te cultiveren, maar het verlangen naar mijn meditatiebankje blijft groot. Verlangen … is dat binnen het boeddhisme niet de oorzaak van het lijden? Hoe zit dat? lees meer…

Een brug van begrip slaan

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 2

De laatste dagen lijken mijn darmen de supplementen beter te accepteren, waardoor pijnen in het bekkengebied ook iets minder heftig zijn. Dus zo goed en zo kwaad als het gaat, ga ik met behulp van een speciaal kussen op een rechte stoel zitten en schuif met mijn laptop aan de tafel. Ik twijfel. Hoe beschrijf ik mijn gevoel en gedachten over iets wat me uit mijn evenwicht kan brengen, maar wat ik ook heel fascinerend vind: de verschillende reacties van vrienden op mijn persoonlijke ervaringsverhalen die ik plaats in mijn blog. Maar dan ook echt totaal verschillende reacties … Zijn sommige reacties voor mij een probleem? Nee, zeker niet. Maar wel lastiger dan ik zou willen. Waar zit ‘em dat nu in en vooral; hoe ga ik er niet-oordelend en liefdevol mee om? Een brug van begrip slaan, vooral dat. lees meer…

Long-Covid en SOLK

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 2

Het bestuur van St. Emovere heeft een tijdje geleden een oproep gedaan aan artsen, therapeuten en coaches met de vraag of zij mensen met long-Covid – die veelal voordien vitaal waren, geringe of milde klachten hadden en niet in het ziekenhuis zijn beland – behandelen of behandeld hebben en zo ja, welk aantal, met welk resultaat en of zij bereid zijn mogelijke casuïstiek te delen. Bij het bestuur van de stichting speelt nl. de gedachte dat de long-Covid klachten dikwijls passen bij de klachten die onder SOLK (Somatisch Onvoldoende Verklaarbare Lichamelijke Klachten) worden geschaard. Deze heeft mij – weliswaar vanuit een andere invalshoek – ook bezig gehouden en ik juich hun initiatief dan ook toe. a href=”https://www.alsjebliefthoogsensitief.nl/Long-Covid-en-SOLK/”>lees meer…

Geduld en vertrouwen

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 6

Mijn lief is in ons chaletje in Frankrijk en ik ben weer thuis. Het ging niet. Na twee weken bijna constante opgeblazen buik, en daardoor veel meer bekken(bodem)pijn, heeft hij mij naar huis gebracht. Op de camping waar ons huisje staat was de confrontatie met voornamelijk zittende en liggende mensen die heerlijk aan het luieren, lezen, eten of kletsen zijn, te groot. Voor mij is zitten en liggen momenteel niet meer te doen en eten is een groot probleem. Dus ik wilde naar huis. Lief heeft me thuisgebracht en is na enkele dagen weer terug gegaan. Het is goed zo. Hij geniet daar en ik vind mijn rust hier. En in die rust gebeuren mooie dingen: inspirerende boeken en artikelen die zorgen voor nieuwe en hernieuwde inzichten, aandachtig en liefdevol naar binnen keren, dagelijkse lichaamsgerichte oefeningen, bezig zijn met mijn eigen heling en het hervinden van geduld en vertrouwen. Ja, zelfs inspiratie om een nieuw pad in te slaan.lees meer…

Zelfverlies versus zelfbesef

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 0

Soms lees je een boek en moet je bij wijze van spreke na iedere bladzijde het boek opzij leggen, omdat het zo’n diepe indruk op je maakt. Dat overkomt mij nu. Het is alsof het boek over mij gaat. Zoveel herkenning. Niet dat ik hetzelfde heb meegemaakt, maar wel de achterliggende ervaringen, indrukken, gevoelens en gedachten. Het raakt me en ik word er ook heel blij van. Want deze schrijfster weet de kern zo goed te pakken en te beschrijven. Het gaat om Pamela Kribbe en haar nieuwste boek ‘Nacht van de ziel’. Zij beschrijft in dit boek de periode waarin zij ernstige maagklachten kreeg en in een neergaande spiraal van angst, pijn en op den duur depressie en psychose terecht kwam. Zo hevig dat zij vastgebonden in een ambulance naar de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis werd gebracht. Ze heeft contact met haar spirituele gidsen, verdiept zich in zelfverlies en zelfbesef en herstelt snel.lees meer…

In een ander daglicht

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 2

Een diep zwart gat van binnen voelen en er niet dichtbij durven komen omdat het veel te bedreigend voelt. Wanneer ik me dit voor het eerst echt bewust werd weet ik niet. Misschien al rond mijn pubertijd of begin 20 jaar. Met mijn lief reconstruerend uitte ik dit bij hem voor het eerst rond mijn 30e. Het angstgevoel was er altijd, maar heel goed afgedekt en diep weggestopt. Nu, eindelijk, op mijn 66 jaar, kijk ik ernaar, zie het, voel het, begrijp het en slaak een zucht van verlichting: het gat is transparant en niet meer bedreigend. Alles komt in een ander daglicht te staan. lees meer…

Psychologische factoren oorzaak van fysieke pijn?

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 0

In het oratieboekje over chronische pijn van prof. dr. K.M.G. Schreurs van de Universiteit in Twente schrijft zij: “Emoties zoals angst, depressiviteit en boosheid zijn niet alleen het gevolg van voortdurende pijnklachten, maar kunnen deze ook versterken. Sociale factoren als onbegrip, druk uit de sociale omgeving en een omgeving met veel stressoren, verergeren klachten of houden ze in stand.” We kunnen het er denk ik allemaal over eens zijn; psychologische en gedragsfactoren onderhouden chronische pijn. Waar spanning begint op te treden is de aanname dat psychologische factoren oorzaak van fysieke pijn kunnen zijn.lees meer…

‘Shoppen’ in het medische circuit

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 6

Een grote groep mensen met chronische pijnklachten krijgen na medisch onderzoeken vaak te horen: ‘Er zijn geen afwijkingen (meer) te vinden, dus er is geen verklaring voor jouw pijnen’. Dat frustreert, geeft onrust en het gevoel niet begrepen te worden. Voor velen zal dit aanleiding zijn om verder te ‘shoppen’ in het regulier-medisch circuit en/of het alternatieve circuit. De eerste jaren, nadat CPPS bij mij was geconstateerd, heb ik bewust mijn zoektocht naar verlichting beperkt. Maar na een aantal jaren kwam ook ik steeds meer in de ‘medische molen’ terecht; op zoek naar een bevredigende verklaring en oplossing voor de aanhoudende en uitbreidende pijn. Dit terwijl ik besef dat langdurig ‘shoppen’ in het medische circuit inclusief verschillende behandelingen, kan leiden tot teleurstellende en zelfs negatieve resultaten of effecten. Het is een lastig dilemma; steeds weer opnieuw proberen te leren leven met de erger wordende pijnen en beperkingen of blijven zoeken naar verlichting? Lees verder: lees meer…