Geduld en vertrouwen

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 6

Geduld en vertrouwen

Mijn lief is in ons chaletje in Frankrijk en ik ben weer thuis. Het ging niet. Na twee weken bijna constante opgeblazen buik, en daardoor veel meer bekken(bodem)pijn, heeft hij mij naar huis gebracht. Op de camping waar ons huisje staat was de confrontatie met voornamelijk zittende en liggende mensen die heerlijk aan het luieren, lezen, eten of kletsen zijn, te groot. Voor mij is zitten en liggen momenteel niet meer te doen en eten is een groot probleem. Dus ik wilde naar huis. Lief heeft me thuisgebracht en is na enkele dagen weer terug gegaan. Het is goed zo. Hij geniet daar en ik vind mijn rust hier. En in die rust gebeuren mooie dingen: inspirerende boeken en artikelen die zorgen voor nieuwe en hernieuwde inzichten, aandachtig en liefdevol naar binnen keren, dagelijkse lichaamsgerichte oefeningen, bezig zijn met mijn eigen heling en het hervinden van geduld en vertrouwen. Ja, zelfs inspiratie om een nieuw pad in te slaan.

De Groene Vrouw

Door alle darmproblemen, fysieke pijnen en de enorme beperkingen die dat oplevert, is het al een lange periode behoorlijk zwaar. Er huist steeds meer stress in mijn lichaam, dat voel ik. Ook mentaal is het moeilijker. Het glas is niet altijd meer halfvol. Dat is nieuw voor mij en best beangstigend. Grote aanjager van de pijn zijn mijn darmen en ik voel dat het niet goed gaat in mijn lichaam. Ik ben behoorlijk afgevallen, heb geen vet meer over. Er moet iets gebeuren. Ik kreeg een ingeving en ging op internet zoeken naar Nienke Gottenbos, darmspecialiste en schrijfster van o.a. het boek ‘De Poepdokter’, dat ik vanzelfsprekend gelezen heb ? Zij blijkt een eigen praktijk te hebben: De Groene Vrouw. Dus een telefonisch consult aangevraagd en besloten om via haar bij een laberatorium zeer uitgebreide bloed- urine- en ontlastingonderzoeken te laten doen. Op basis daarvan ontving ik van haar een uitvoerig rapport met resultaten. Het mag wat kosten, maar dan heb je ook wat. Want mijn gevoel bleek juist te zijn; er is van alles mis.

Schimmels

Het belangrijkste is een zeer hardnekkige en vervelende schimmelgroep in mijn darmen. Blijkt er al heel lang te zitten en veroorzaakt veel ellende. Naar alle waarschijnlijkheid ontstaan door het teveel aan antibiotica die ik in de beginjaren van CPPS moest slikken i.v.m. constant terugkerende blaasontstekingen. De schimmels moeten aangepakt worden omdat ze voor ernstige darmaandoeningen kunnen zorgen. Ook vitamines en mineralen worden hierdoor niet of slecht opgenomen en de schimmels zorgen ervoor dat mijn lichaam constant in een vecht- vluchtstand staat. Dat ik dus veel fysieke stress ervaar, is niet verwonderlijk. Nienke had geen plek meer voor mij, dus adviseerde ze om voor het vervolgtraject met Denise Boon in zee te gaan, een orthomoleculair darmspecialiste die werkt volgens dezelfde inzichten en aanpak. Ook met Denise een lang telefonisch consult gehad. Op basis van dit gesprek in combinatie met de onderzoeksresultaten, ontving ik een zeer helder plan van aanpak en kon nog net voor ons vertrek naar Frankrijk alle supplementen voor fase 1 inslaan.

Confrontatie

Ook mijn voedingswijze moest weer volledig om. Veel groentes die ik zeer regelmatig eet, moet ik laten staan omdat de koolhydraten die erin zitten zich in de darmen omzetten in suikers. Dat blijkt de voeding te zijn voor deze schimmels. En tja … dan mijn darmen en supplementen. Dat is de laatste jaren geen goede combi meer. In Frankrijk met volle moed, voorzichtig begonnen. Ik had al weken dagelijks een zeer opgeblazen buik en dat werd er niet minder op. Dus heftige pijn in de bekkenbodem door de druk die daarop ontstaat. Niet meer kunnen zitten, relaxed achterover hangen / liggen op het ligbed en iets langer stilstaan. Dan is de confrontatie met die heerlijk liggende en zittende buren en campinggasten te groot. De hoop dat dit op ons heerlijke stekje in Frankrijk misschien wat zou verbeteren, kwam helaas niet uit.

Tomeloze inzet

Vanuit Frankrijk contact met Denise gehouden. En thuis gekomen begon zij, op basis van mijn beschrijving van de dagelijkse situatie, iets te vermoeden. Dus vroeg ze om een paar dagen weer een andere voedingswijze toe te passen: histamine-arm. Ik kon er niet meer in geloven, voelde me verdrietig en somber. Toch gedaan en tot mijn stomme verbazing werd mijn buik al snel rustig. Ondertussen had Denise mijn situatie en alle onderzoeksresultaten voor de zekerheid doorgesproken met een collega die 30+ jaren ervaring heeft. En hij was het met haar eens: ik blijk naast de schimmels een overgevoeligheid te hebben voor biogene aminen (o.a. histamine). Oorzaak vermoedelijk een slechte darmflora en ook spanning en onverwerkte emoties kunnen van invloed zijn. Het hele plan van aanpak omgegooid, supplementen terug gestuurd (gelukkig kon dat) en nieuwe supplementen gekocht. Laat ik het afkloppen, maar tot nu toe gaat het goed; geen idioot opgezette buik meer. Wat ben ik daar blij om! Ik heb weer hoop gekregen, dankzij Denise haar tomeloze inzet, betrokkenheid en deskundigheid.

Vast patroon

Het zijn niet alleen de darmen die zorgen voor steeds terugkerende teleurstellingen. Iedere keer wanneer ik weer een nieuwe behandelaar heb gevonden waarvan ik denk dat hij of zij iets kan doen aan de scherpe pijn in rug, heupen, billen en mijn steeds strammer wordende lijf, slaan de behandelingen in het begin goed aan, maar na een paar keer verandert dat.  Wat betreft de pijn, zo ook bij osteopaat Wilmar Hasselaar bij wie ik al een tijdje in behandeling ben. Hij werkt met mensen met chronische pijnklachten, heeft een heel eigen methode ontwikkeld en heeft veel mensen kunnen helpen. De eerste paar behandelingen sloegen zeer zeker aan; de pijnen verminderden en – waar ik zeer blij mee ben – er kwam weer meer soepelheid terug in mijn lichaam. En dat laatste is nog steeds zo: mijn yoga-oefeningen doe ik weer dagelijks. Daar ben ik dankbaar voor. Maar helaas is de pijn in mijn linkerbil weer fors teruggekomen. Direct na de laatste behandeling, vlak voordat we naar ons huisje in Frankrijk gingen. Het is een vast patroon geworden: even een opleving en dan keihard terugvallen. Om moedeloos van te worden.

Placebo-effect

Volgens dr. J. Sarno is dit typisch iets voor mensen die SOLK hebben. Hij noemt het simpelweg het placebo-effect. Even denk je dat de behandelingen helpen, maar dat is maar tijdelijk; de pijn komt in alle hevigheid terug. Dat is ook de reden dat hij mensen met SOLK aanraadt om te stoppen met elke vorm van fysieke behandeling of therapie. Het probleem zit nl. niet in het lichaam maar in de geest. En doorgaan met allerlei behandelingen betekent dat je constant aan het bevestigen bent dat er iets goed mis is in het lichaam. Ik begrijp dat en heb ook een tijd geen behandelingen gehad. Maar ondanks dat ik met hulp van Nienke Feberwee (SOLK-deskundige) toch nog weer wat schillen van de ui heb afgepeld en het gevoel heb dat nu echt de kern van onbewust verdrongen emoties naar bovennis gekomen (zie het bericht ‘In een ander daglicht’) ging het fysiek zo slecht dat Nienke mij attendeerde op deze osteopaat.

Innerlijk weten

Misschien vraag je je af waarom ik bezig blijf met me verdiepen in SOLK. Het is een soort innerlijk weten; mijn fysieke pijn wordt met name veroorzaakt door onbewust verdrongen emoties. Ja, ik heb duidelijk een paar fysieke mankementen. Een vervelende scoliose in mijn onderrug waardoor ik ook steeds schever sta, wat natuurlijk iets doet met spieren, pezen en bindweefsel. Daarnaast is mijn baarmoeder verwijderd waardoor er lichte verzakkingen zijn ontstaan. En natuurlijk CPPS en wat ze noemen PDS (Prikkelbaar Darm Syndroom), maar die tel ik bewust niet mee als fysiek mankement. Juist deze aandoeningen zijn mijns inziens in de kern met name stress-gerelateerd en hebben te maken met onbewust onderdrukte emoties.

Herprogrammeren brein

Wanneer het al zo lang zo slecht gaat en er eigenlijk alleen maar problemen bij komen, gaan de emoties de overhand nemen. Zeker ook wanneer er veel fysieke stress in het spel is. Juist dan is het belangrijk om te blijven lezen en filmpjes bekijken over SOLK. Want door moedeloosheid en radeloosheid, raak je ook het vertrouwen kwijt en komen er ongewenste negatieve gedachten en emoties. En iedere keer wanneer ik me er weer in verdiep, voel ik dat het voor mij klopt en krijg ik weer moed. Het is een soort herprogrammeren van mijn brein: steeds maar de positieve boodschap – het kan veranderen door inzicht – blijven herhalen.

Ontladen

Al voor de vakantieperiode ben ik begonnen aan het boek ‘De stem van je lichaam. Trauma’s helen met je lichaam als gids.’ van Peter Levine, Amerikaans medicus en psycholoog. Sommige hoofdstukken ga ik diagonaal doorheen omdat het te vaktechnisch wordt (gericht op hulpverleners) maar over het algemeen is het een zeer indrukwekkend boek. Zijn methode ‘Somatic Experiencing’ wint snel terrein. Zijn visie: trauma’s zitten in het lichaam en met de juiste begeleiding tril, schud, sidder, ril of huil je ze er weer uit, als je lichaam aangeeft daaraan toe te zijn. Ontladen van het lichaam, dus. In het boek staan indrukwekkende praktijkvoorbeelden beschreven, waarbij het trillen, schudden, rillen steeds terugkomt.

Trillen en schudden

Het zette me aan het denken en plots kwam er een herinnering naar boven; een paar jaar geleden heb ik i.v.m. PDS een hypnotherapeute (psychologe) bezocht die gespecialiseerd was in het behandelen van PDS. Zij gaf mij een keer een oefening mee waarbij het lichaam ook gaat trillen en schudden. De oefening had een ingewikkelde naam. Ik heb het een periode gedaan en het was prettig om te doen. Dus thuis op zoek naar de oefening. Niet te vinden, dus internet op gedoken. Al zoekend kwam het boek van David Bercelli: ‘TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeningen.’ in beeld. Gezien de beschrijving gokte ik erop dat de oefening in dit boek zou kunnen staan. Dus besteld. En jawel hoor! De oefening doe ik nu dagelijks en het voelt goed.

Vier triggers

Onlangs heb ik ook weer de digitale nieuwsbrief van St. Emovere ontvangen en dit keer met een aantal zeer interessante verwijzingen naar filmpjes. Onder andere die van een SOLK webinar dat Proscoop – een organisatie in Noord-Oost Nederland – op 21 april 2021 organiseerde. Huisarts en auteur Juriaan Galavazi gaf een daar een zeer heldere presentatie. Hij gaat uit van vier triggers die een mens ziek kunnen maken. En precies deze triggers herken ik volledig en bevestigen voor mij dat ik voornamelijk last heb van SOLK. Dit zijn de triggers:

  • De behoeften van een ander belangrijker maken dan je eigen behoefte
  • Je verantwoordelijk voelen voor de gevoelens en emoties van een ander
  • Identificatie met een maatschappelijke rol en bijbehorende verplichtingen/eisen
  • Emoties onderdrukken (boos, angst, verdriet, enz.)

Simpele bewoordingen

In de nieuwsbrief van St. Emovere zat ook een link naar een korte podcast (15 min) waarin Matthijs van 11 jaar vertelt hoe zijn pijnklachten bleken te worden veroorzaakt door akelige gebeurtenissen in zijn leven. En hoe hij werd begeleid om zijn emoties hierover te verwerken, zodat hij nu geen pijn meer heeft. Mooi, zoals Matthijs is begeleid en hoe hij het zelf verwoordt. De simpele bewoordingen raakten en inspireerden me. Hij vertelde dat hij altijd gedachten had die negatief en somber waren en dat hij nu heeft geleerd om te denken aan de mooie en leuke dingen. En ineens kreeg ik een idee. Een tijd geleden heb ik een lijstje gemaakt met beperkende gedachten / overtuigingen bij het hebben van erge pijn en daar tegenover gecorrigeerde gedachten op geschreven. Op de deur van de woonkamer heeft een tijd lang een groot vel gehangen met deze gecorrigeerde gedachten. Het hielp me om dit steeds weer te lezen en in mezelf te herhalen.

Blijdschap en vrolijke opwinding

Dus opnieuw een groot vel gepakt en een lijst gemaakt met de dingen die ik zeer graag (wil gaan) doe(n), maar waarover steeds vaker de negatieve gedachten naar boven komen dat het door mijn fysieke gestel niet meer zal lukken. Het werd een kort lijstje van 5 punten. Toen het vel op de deur prijkte werd ik overstroomd door blijdschap en vrolijke opwinding. Ik weet dat mijn gedachten de laatste tijd steeds zwaarder en negatiever worden en ook teveel invloed op me hebben. Het lukt me niet meer goed om de gedachten te zien als enkel maar gedachten die niets met de realiteit van het nu te maken hebben. En door dit lijstje werd dit ineens doorbroken. Het besef kwam weer terug dat dit tijdelijk is, dat het ten goede kan veranderen en dat vertrouwen en geduld de basis is. Ik heb er een foto van gemaakt erbij geschreven dat ik hier heel blij en vrolijk van word en naar mijn lief geappt. Hij reageerde dat hij er ook heel blij van wordt, de lieverd.

Stervensbegeleider

Op het lijstje staan 3 punten die betrekking hebben op muziek, zingen, optreden. En er staat ‘auto rijden’, doelend op het niet kunnen zitten in een auto, laat staan rijden. En wat reed ik graag en gemakkelijk in een auto. Dat wil ik graag weer kunnen, ook al zijn het geen lange ritten meer naar bv. Frankrijk. En op nummer 1 ….: opleiding Stervensbegeleider. Ja, dat is een diepe, jarenlange wens. Maar omdat ik mezelf in acht moet nemen en niet naast het verzorgen van individuele MBSR-trainingen nog een opleiding wil volgen is het er tot nu toe niet van gekomen. Door een bericht op facebook van een collega en mijn docent van de ‘Dhamma Verdiepingscursus’ (Boeddhistische levensfilosofie) die ik heb gevolgd, kwam de wens ineens weer boven drijven. Hij plaatste een link naar het centrum waar hij de opleiding tot Stervensbegeleider met volle tevredenheid heeft gevolgd. Ik bekeek de site en voelde: dit is de plek en de opleiding voor mij. Vertelde het aan mijn lief en zei dat ik hoopte dat ik dit ooit zou kunnen.

Heerlijk vooruitzicht

Nu prijkt het als nr. 1 op mijn lijstje en mijn lijf en geest vullen zich met energie. Waarom wachten? Ja, zitten is een groot probleem, de pijn is een groot probleem. Maar mijn darmen lijken rustiger te worden, de supplementen lijken goed te vallen, dus als zich dat doorzet zal de ergste pijn minder worden. Wie niet waagt, wie niet wint. Dus een mailtje gestuurd met de vraag om telefonisch contact. Al snel werd ik gebeld door de oprichtster van het centrum. Mijn verhaal kort verteld en gevraagd of er mogelijkheden zijn om in de ruimte waar les word gegeven een ligbed met matrasje neer te zetten, zodat ik afwisselend kan zitten, staan en op mijn zij liggen. En gevraagd of ik mij op het laatst kan afmelden als blijkt dat het toch niet gaat. De vrouw reageerde zo warmhartig, zo ondersteunend; de tranen sprongen in mijn ogen. Dus ik heb mij aangemeld voor de opleiding die begin oktober start. Wauw, wat een heerlijk vooruitzicht! Natuurlijk besef ik dat het niet door kan gaan, maar dan wordt het gewoon volgend jaar. Het geduld en vertrouwen is er weer.

Ik stap er net zo in als de opleiding Trainer MBSR en Trainer MBCL (Compassie); het is voor mijzelf, mijn eigen persoonlijke behoefte en ontwikkeling. Het doel is niet om het beroep Stervensbegeleider uit te oefenen. Wat komt komt, ik zie het wel. Geen druk, dat geeft zoveel ruimte en blijdschap.

 

Verwijzingen:

Presentatie huisarts / auteur Juriaan Galavazi tijdens SOLK webinar Proscoop (begint vanaf 16 min. na de presentatie van SOLK-ervaringsdeskundige Jan).

Podcast over Matthijs (11 jaar). Een initiatief van Gerdine Kamp (kinderarts) en Lotte Heijerman (arts-assistent) van het Tergooi ziekenhuis i.s.m. St. Emovere: …

 

Aanmelden

Laat hier je e-mailadres achter en je krijgt een mail als er een nieuw bericht is geplaatst.


 

 

Geduld en vertrouwen - Foto: Rudi Korthuis

 

Foto: Rudi Korthuis

 

Onze diepste angst,

is niet dat we onmachtig zouden zijn.

Onze diepste angst betreft

juist onze niet te meten kracht.

Niet de duisternis,

maar het licht in ons is

wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af:

Wie ben ik wel om mezelf briljant,

schitterend, begaafd,

geweldig te achten.

Maar waarom zou je dat niet zijn.

Je bent een kind van God.

Je dient de wereld niet

door jezelf klein te houden.

Er wordt geen licht verspreid,

als de mensen om je heen,

hun zekerheid ontlenen

aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,

zoals kinderen dat doen.

We zijn geboren om de glorie Gods

die in ons is te openbaren.

Die glorie is niet slechts in enkelen,

maar in ieder mens aanwezig.

En als we ons licht laten schijnen,

schept dat voor de ander

de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst

bevrijd zijn,

zal alleen al onze nabijheid

anderen bevrijden.

‘Als de zon’ Marianne Williamson (uitgesproken door Nelson Mandela’ tijdens zijn inauguratie in 1994) 

 

 

6 Antwoorden

  1. Patricia

    Wat een indrukwekkend bericht Rudi, ik word er stil van …….

  2. Angela vos

    Hoi rudi

    Wat een verhaal weer…en uit alles haal je toch weer kracht..top.
    Ik heb daar veel moeite mee…maar door jou verhalen voel ik me niet alleen.
    Fijn mens ben je.
    Groetjes angela

    • Rudi Korthuis

      Lief dat je dit schrijft, Angela; dank je wel. Het is ook niet makkelijk om positief te blijven als je veel fysieke klachten hebt. Lukt mij ook lang niet altijd. Het is vallen en weer opstaan. Ik hoop dat je een weg vindt die je wat verlichting brengt.
      Harte groet,
      Rudi

  3. Linda

    Hallo , wauw , wat een goed stuk
    Die 4 punten kloppen
    De behoeften van een ander
    Emoties
    Identificatie
    Verantwoordelijkheid
    Dit heeft mij 25 jaar geleden ook een heftige burn-out gegeven en daarna SOLK problemen

    Ik vecht nu enorm mee met die vier punten , naar mijn moeder , omdat mijn vader recent is overleden , te veel meegaan in de emoties en verantwoordelijkheid naar haar, familieleden die hun wil opleggen naar mij toe, om de zorg op mij te nemen mbt mijn moeder , gevolg : mijn lichaam doet zo pijn dat ik niet goed voor mijn zoontjes kan zorgen van 6 en 8 en niet mijn eigen rouw proces kan doorlopen,

    Dit besef kwam 10 weken na het overlijden en heb tijdelijk geen contact met mijn moeder , ze is een veeleisende vrouw en na de dood van mijn vader is dit erger geworden , ik kan er niet tegen , kon mijn nek niet meer bewegen , schouders zaten vast en ik was dood en dood moe , hoe nu verder ? Geen idee maar ik voel me lichamelijk wat beter nu ik afstand heb genomen , alleen is dat de oplossing? Nee …

    Heb ik met haar te doen ? Ja zeker , maar ik kan niet meer , ik ben op ,
    Daarnaast heb ik nooit hulp gehad van haar en dat drijft nu heel erg naar boven , dat geeft ook fysieke pijn ,

    Ik herken t SOLK verhaal dus heel goed helaas …

    Ik zou eigenlijk ook naar een psycholoog weer moeten maar heb drempel angst ..

    • Rudi Korthuis

      Dag Linda, dat klinkt allemaal best heftig. Afstand nemen is soms simpelweg nodig. Besef dat dingen weer kunnen veranderen en beweeg mee met je gevoel en intuïtie. Op de site van St. Emovere staan hier en daar wat namen van mensen die je kunnen begeleiden. Kijk maar bij Ervaringsverhalen. Of stuur ze anders een mail met die vraag. Je kunt ook googlen en zoeken naar therapeuten met SOLK-ervaring. M.n. in de hoek van Somatic Experience vind je vast wel iemand in jouw buurt. Hulp zoeken lijkt me verstandig.
      Alle goeds,
      Rudi

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *