In een ander daglicht

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 2

Een diep zwart gat van binnen voelen en er niet dichtbij durven komen omdat het veel te bedreigend voelt. Wanneer ik me dit voor het eerst echt bewust werd weet ik niet. Misschien al rond mijn pubertijd of begin 20 jaar. Met mijn lief reconstruerend uitte ik dit bij hem voor het eerst rond mijn 30e. Het angstgevoel was er altijd, maar heel goed afgedekt en diep weggestopt. Nu, eindelijk, op mijn 66 jaar, kijk ik ernaar, zie het, voel het, begrijp het en slaak een zucht van verlichting: het gat is transparant en niet meer bedreigend. Alles komt in een ander daglicht te staan.

Zoals je op de pagina SOLK kunt lezen ben ik – onder begeleiding van Nienke Feberwee – op zoek naar een eventuele onbewust onderdrukte emotie die mogelijkerwijs als een angel de fysieke pijnen in mijn lichaam heeft doen ontstaan of aanwakkert. In het begin van het traject kreeg ik van Nienke de vraag om een tijdslijn op te stellen: wanneer zijn er fysieke klachten geweest / ontstaan, wat speelde er toen nog meer w.b. privé, werk, studie? Welke invloed had het ontstaan van de klacht op mij en hoe reageerde de omgeving?

Emotioneel pittig

Ik voelde direct aan dat dit belangrijk was om te doen, dus heb het gedegen en gedetailleerd aangepakt. Het was een klus omdat het emotioneel pittig was. Iedere dag er dus kort even aan werken. Er ontstond een overzichtelijk document. Tijdens ieder contact (beeldbellen) vroeg Nienke op basis van deze tijdslijn standvastig door en gaf vervolgens voor de periode daarna bijpassende lees- en schrijfopdrachten uit haar werkboek. Tijdens en na ieder contact kwamen er op momenten stevige emoties naar boven. Er vielen steeds meer kwartjes. Ik zag verbanden die ik nooit eerder had opgemerkt. Verrassend omdat ik op mijn 21e jaar, noodgedwongen door hevige nachtmerries, al hulp heb gezocht en daarna met enige regelmaat door de jaren heen enkele (lichaamsgerichte) therapeuten heb bezocht.

Schillen van de ui

Een terugkerend, onderliggend thema was altijd: mijn ervaringen als kind in een gezin waar meestal een behoorlijke emotionele spanning in de lucht hing omdat mijn moeder worstelde met haar psyche en emoties. Daardoor vaak in bed lag, emotionele uitbarstingen had die ook konden leiden tot langdurige opnames in psychiatrische instellingen. Als KOPP – Kind van Ouder met Psychische Problemen – pelde ik dankzij o.a. deze therapieën in bepaalde fases in mijn leven weer wat schillen van de ui af. Iedere keer weer dankbaar voor de inzichten die daardoor ontstonden en voor de positieve invloed die het had op mijn persoonlijke ontwikkeling.

Een duidelijk verband

Maar door deze tijdslijn, de vragen van Nienke en de schrijfopdrachten begon zich iets belangrijkst af te tekenen waar ik nooit eerder aan had gedacht en waar ik in 1e instantie veel weerstand tegen voelde. Voordat ik daarover meer vertel, eerst iets over de heldere inzichten die ik daarvoor kreeg dankzij het opstellen van de tijdslijn. Het begon met de vaststelling dat het ontstaan of opspelen van een aantal fysieke kwalen en pijnen samenhingen met bepaalde (emotionele) gebeurtenissen in mijn leven. Sommige wist ik, anderen waren nieuw.

Het meest verrassende en ook schokkende was dat ik ineens een duidelijk verband zag tussen de verergering van de pijnen (CPPS) en de achteruitgang van de gezondheid van mijn vader. Dit proces van achteruitgang tot zijn sterven duurde ongeveer 2 a 2,5 jaar. In deze periode verslechterde ook mijn fysieke gestel.

Het gaat te ver om op deze plek publiekelijk dit proces van mijn vader te beschrijven, wat dit bij mij losmaakte en wat dit met onze relatie deed. Maar het had een grote emotionele impact op mij. Daar was ik mij toen ook zeer van bewust en ben daar zo goed mogelijk mee omgegaan. De link naar mijn fysieke achteruitgang had ik echter nooit eerder gelegd.

Eenzaamheid en onzekerheid

Maar om welke emoties draait het dan precies? In ieder geval angst. Maar al vrij snel werd mij steeds duidelijker dat het gevoel van eenzaamheid een belangrijke factor is. Ik kan me niet anders heugen dan dat ik mij diep van binnen eenzaam en alleen voelde. Waarschijnlijk niet te begrijpen voor mensen die mij kennen als een extraverte, vrolijke, sterk communicerende dame die wist wat ze wilde (en niet wilde) en makkelijk contact legt. Ook het woord onzekerheid drong zich steeds meer op. Ik onzeker? Nee toch … Ja, toch wel. Heel diep, ver weggestopt. En het was de grote motor achter mijn ambitie, wilskracht, daadkracht en overtuigingskracht. Daarover vast nog wel een keer meer.

Puzzelstukjes

Met de belangrijkste en volkomen onbewuste emotie werd ik enkele weken geleden geconfronteerd: ongewenstheid, afwijzing. Pfff … dat riep in 1e instantie heel veel weerstand op. Ik, ongewenst? Welnee, ik was als kind echt niet ongewenst! En mijn broer ook niet. Onze ouders hielden van ons, dat weet ik zeker. Toen het woord ‘ongewenst’ in een gesprek met Nienke ter sprake kwam gierden echter de emoties door mijn lijf, dat wel. Ik was behoorlijk van de kaart.

Direct nadat dit naar boven was gekomen, reageerde mijn lief met de volgende wijze woorden: “Dit hoeft niet te betekenen dat je ongewenst was; je voelde je als kind ongewenst. Dat is heel wat anders.” Ik ontspande direct. Ja, dat was het. Dat was het, dat is het! Ik als hoogsensitief kind voelde dit zo. In duizelingwekkende vaart vielen toen ineens alle puzzelstukjes in elkaar.

Touwtje uit de brievenbus

Al vanaf dat we klein waren kregen mijn broer en ik overdag regelmatig te maken met ‘het touwtje uit de brievenbus’ en later met de eigen huissleutel. Onze moeder lag vaak in bed en was dan niet of nauwelijks aanspreekbaar. Vader werkte. Dus zorgden we voor onszelf, dwaalden wat rond in de straat, in huis. Zowel mijn vader als moeder hadden door hun eigen problemen moeite om het hoofd boven water te houden en hadden in slechte periodes (en die waren er regelmatig) te weinig aandacht en energie over voor ons. Ze waren zeker liefdevol en zorgzaam, maar zagen of erkenden de emoties van hun beide kinderen te weinig, omdat ze simpelweg hun handen vol hadden aan zichzelf, aan elkaar.

Voedend contact

Als hoogsensitieve voelde ik veel aan en had misschien meer dan gemiddeld behoefte aan aandacht, warmte, aan een voedend contact op emotioneel niveau. Maar ik groeide op met een moeder die haar gevoelens vaak explosief uitte en een vader die daar bang voor was en überhaupt niet zo goed raad wist met emoties. Natuurlijk speelde ook de beknepen vrijgemaakte en later gereformeerde geloofsovertuiging van mijn ouders stevig mee. En de tijdgeest van toen, niet te vergeten. Na de oorlog was de heersende mentaliteit vooral: “Niet lullen, maar poetsen.”

Geen emotioneel gedoe

Ik leerde al jong gevoelens te associëren met explosieve uitbarstingen, met bedrukte en angstige gezichtsuitdrukkingen en met gespannen stiltes. Dat resulteerde bij mij onbewust in het idee dat je je moet schamen of je schuldig moet voelen voor het hebben van gevoelens en emoties. Ik deed er als puber alles aan om mijn emoties geen ruimte te geven en toen ik eenmaal ging werken en verder studeren wilde ik vooral sterk en nuchter zijn. Geen emotioneel gedoe, dat was voor softies. Op mijn moeder lijken was mijn grootste angst. Het heeft de basis gelegd voor de chronische pijn in mijn lichaam.

Trauma’s

Amber Biemans schrijft: “We willen ons groot en sterk houden. Maar door emoties niet of onvoldoende te uiten worden trauma’s, of ze nou groot of klein zijn, niet verwerkt. Al deze onderdrukte emoties hopen zich op in je lichaam en daar zit helaas een maximum aan. Uit diverse wereldwijde onderzoeken is gebleken dat zodra je dit maximum hebt bereikt, dit zich kan uiten in diverse lichamelijke klachten. Oftewel: chronische klachten. En dat is niet voor niets, want die chronische klachten zijn er om je iets te vertellen: je kan je emoties niet weg blijven stoppen! Om je een idee te geven: uit gegevens van het Amerikaanse The Chronic Pain Institute blijkt dat mensen met chronische pijn meestal dubbel zo hoog scoren op het gebied van opgelopen trauma’s ten opzichte van het gemiddelde.”

Onzichtbare leegte

Als emoties van een kind onbedoeld door ouders zijn verwaarloosd of teveel genegeerd, dan sluit je jezelf af voor die emoties en worden ze onbereikbaar. Explosieve woede-uitbarstingen, angstige, verdrietige en gespannen sferen; het zijn gebeurtenissen die zich in de sensitieve (kinder)ziel etsen. Een veilig nest ontbrak teveel. Dat leidde tot het gevoel van eenzaamheid, anders en afgezonderd zijn. Ik weet dat ik me als kind van binnen in de war voelde. Aan de buitenkant was er niets aan de hand, maar als tiener en puber gaf ik mezelf diep van binnen de schuld voor de onzichtbare leegte die ik voelde. Ik was anders, het zal wel aan mij liggen.

Emotionele verwaarlozing

Emotionele verwaarlozing … Ik heb het ook nooit eerder zo genoemd. Terugblikkend op mijn jeugd zag ik natuurlijk wel alle pijnlijke gebeurtenissen, maar verder hadden wij het als kinderen toch hartstikke goed. Ik was me altijd zeer bewust dat mijn ouders het goed met ons voor hadden, het goed bedoelden en van ons hielden. En je wilt toch niet je ouders – waar je zoveel van houdt en afhankelijk van bent – de schuld geven. Daarom is het zo moeilijk om emotionele verwaarlozing te erkennen. Het woord stuit tegen de borst, het klinkt zo zwaar. Ik heb dan ook nog steeds de neiging om het wat te bagataliseren. Maar toch is het waar.

Eigen wonden

Ik neem mijn ouders niets kwalijk. Sterker nog; hoe meer inzicht ik krijg, hoe meer warmte en liefde ik voor allebei voel. Psychische problemen, pijn, verlies, gezondheidsproblemen, de heersende moraal en de beknellende geloofsovertuiging hadden hun uitwerking op mijn ouders en zorgde ervoor dat ze hun twee kinderen niet volledig konden bieden wat ze nodig hadden. Hun eigen wonden zaten teveel in de weg. Intuïtief denk ik dat wat het leven mijn moeder bracht ervoor heeft gezorgd dat ze nooit haar evenwicht heeft kunnen vinden. Ze wankelde voortdurend. En dat is verdrietig en vervult mij met compassie voor haar.

Glashelder

Het daadwerkelijke besef dat eenzaamheid, ongewenstheid, afwijzing en onzekerheid thema’s in mijn leven zijn zorgde voor veel huilen en veel verwarring. Ik heb tijd, rust en ruimte nodig om de puzzelstukjes op hun plek te leggen. Want deze thema’s hebben onbewust een grote impact gehad op mijn werkende bestaan, op mijn leven. Beetje bij beetje komen veel gebeurtenissen in een ander daglicht te staan. Een helder daglicht, overigens. Het ontdekken van de blokkades en patronen die ik uit zelfbescherming heb opgebouwd geven inzicht in het ontstaan ervan. Mijn eigen emotionele pijn en die van mijn ouders en broer worden glashelder. Al deze inzichten werken zeer bevrijdend en scheppen ruimte voor heling.

Gebruikt citaat uit artikel ‘Dit is waarom een trauma uit je verleden een rol speelt bij chronische pijn’ Amber Biemans

 

Aanmelden

Laat hier je e-mailadres achter en je krijgt een mail als er een nieuw bericht is geplaatst.


 

 

In een ander daglicht - Foto: Rudi Korthuis

Foto: Rudi Korthuis

 

Als ik blijf kijken

zoals ik altijd heb gekeken,

blijf ik denken zoals ik altijd dacht.

Als ik blijf denken

wat ik altijd dacht,

blijf ik geloven

wat ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven

wat ik altijd heb geloofd,

blijf ik doen

wat ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen

wat ik altijd heb gedaan,

blijft mij overkomen

wat mij altijd overkwam.

Maar als ik mijn ogen sluit

en goed kijk naar binnen

dan kom ik deze cirkel uit

en kan ik steeds opnieuw beginnen.

–  Albert Einstein

 

 

2 Antwoorden

  1. Linda

    Mooi stuk
    Ik ben op 30 april 2021 mijn vader verloren aan een hartstilstand, hij is 82 jaar geworden , hij had al 20 jaar af en aan hart problemen , en begin april een klein hartinfarct, dit was het begin vh einde en de spanning bouwde zich op , heel veel pijnen in mijn lichaam , wat verergerde toen hij overleed , ik kon niet meer , nu zijn de pijnen afgezakt maar ik ben lusteloos , en leeg ,

    Bedankt voor het verhaal
    Herkenbaar hoeveel impact uw vaders leven / einde vh leven op u heeft gehad

    Vrg

    • Rudi Korthuis

      Fijn dat je iets hebt aan dit blogbericht, Linda. Ik wens jou rust en vertrouwen toe.
      Hartelijke groet,
      Rudi

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *