‘Shoppen’ in het medische circuit

geplaatst in: Blog Alsjebliefthoogsensitief | 6

Een grote groep mensen met chronische pijnklachten krijgen na medisch onderzoeken vaak te horen: Er zijn geen afwijkingen (meer) te vinden, dus er is geen verklaring voor jouw pijnen’. Dat frustreert, geeft onrust en het gevoel niet begrepen te worden. Voor velen zal dit aanleiding zijn om verder te ‘shoppen’ in het regulier-medisch circuit en/of het alternatieve circuit. De eerste jaren, nadat CPPS bij mij was geconstateerd, heb ik bewust mijn zoektocht naar verlichting beperkt. Maar na een aantal jaren kwam ook ik steeds meer in de ‘medische molen’ terecht; op zoek naar een bevredigende verklaring en oplossing voor de aanhoudende en uitbreidende pijn. Dit terwijl ik besef dat langdurig ‘shoppen’ in het medische circuit inclusief verschillende behandelingen, kan leiden tot teleurstellende en zelfs negatieve resultaten of effecten. Het is een lastig dilemma; steeds weer opnieuw proberen te leren leven met de erger wordende pijnen en beperkingen of blijven zoeken naar verlichting?

 Uitgestippeld traject

 CPPS (Chronic Pelvic Pain Syndrom) is heftig en behoorlijk beperkend maar ondanks dat ging het jarenlang redelijk goed met mij. Dankzij o.a. een individueel revalidatietraject (graded activity), pijneducatie, meditatie en mindfulnessbeoefening. Leren omgaan met de pijn in combinatie met kennis van de werking van het pijnsysteem zorgde er o.a. voor dat ik mij zo min mogelijk begaf in het medische circuit. Totdat rond 2018 de pijnen en beperkingen sterk toenamen en sindsdien de medische onderzoek- en behandelmolen ook bij mij is gaan draaien. De laatste maanden volgde ik een uitgestippeld traject om de balans en stabiliteit in mijn lichaam te verbeteren. Uit onderzoek bleek dat dit niet meer in orde was. De pijnen en klachten zijn sindsdien echter niet afgenomen, eerder toegenomen. En dat komt zeker niet door slechte behandelaars. Integendeel: fijne, zeer betrokken en deskundige mensen.

Trauma-stand

Opnieuw las ik over chronische pijn en centrale sensitisatie in het boek ‘Begrijp de pijn’ van Butler & Moseley. Zo ook de visie en ervaringsverhalen op de site van Stichting Emovere (over SOLK: Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten) en nam het besluit: ik stop met het behandelingstraject. Naast dat de pijnen nog meer zijn toegenomen, is de reisafstand ook te belastend geworden.

Natuurlijk hoop je dan dat door o.a. het loslaten, de ruimte in de agenda, mijn lichaam wat tot rust komt. Helaas … Het is zwaar momenteel. Het lijkt wel of mijn lijf in een constante trauma-stand staat. Na behandelingen, maar ook lichte en aandachtige lichaamsoefeningen, gaan alle alarmbellen in mijn brein nog harder tekeer (m.a.w. pijnsignalen nemen toe). Dat proces is al veel langer gaande en zorgt er ook voor dat het steeds lastiger wordt om rust te krijgen in mijn hoofd, om vertrouwen in mijn lichaam en mijn toekomst te houden. De radeloosheid, angst en verdriet slaan soms genadeloos toe.

Ook dankbaarheid

Gelukkig ben ik iedere keer weer in staat om tijdens zo’n emotionele inzinking tegelijkertijd te beseffen dat de angst- en paniekgedachten over de toekomst niet meer dan gedachten zijn en niets met de realiteit te maken hebben. Dat het goed is om mijn emoties niet weg te stoppen, maar te ervaren en te onderzoeken. Dat niets zo blijft als het is, dat alles straks weer anders zal zijn. Dat het zelfgenezend vermogen sterk kan zijn. Dat de scherpe pijnen in het hele bekkengebied niet betekenen dat er iets kapot is of kapot gaat. En niet onbelangrijk: ik voel zoveel dankbaarheid. Voor de grote liefde in mijn leven, voor ons heerlijke huis, onze woonomgeving, de natuur, dierbare vriendinnen. Er is zoveel rijkdom in mijn leven.

Averechts

Maar het is alles behalve makkelijk. Zowel wat betreft de uitbreidende pijnen als de forse darmproblemen. En het blijft dus ook een constant dilemma: blijf ik zoeken naar hulp, zoeken naar mogelijke verlichting of stop ik daarmee? De pijnen zijn zo hevig en de ongemakken zo ingrijpend dat de twijfel steeds weer toeslaat. Waarom zou je stoppen met zoeken, hoor ik menig lezer denken. Omdat ik besef dat al het shoppen in het medische circuit om verschillende redenen ook averechts kan uitwerken. Er treedt namelijk een paradox in werking: hopen op verlichting van klachten en teleurstelling als het weer niet lukt of de klachten zelfs toenemen. De menselijke geest is ingenieus (ingewikkeld): als je probeert minder pijn te hebben, activeer je een pijnframe waardoor de pijn centraal blijft staan. Je raakt inwendig gefrustreerd en gespannen omdat je er zoveel (tijd, energie en geld) voor over hebt en zo je best doet. En dit leidt tot meer pijn. Je zou kunnen denken: “Zorg dan dat je bij behandelingen geen verwachtingen hebt.” Tja, dat probeer ik mezelf dan ook in te prenten, maar menselijke mechanismes zijn lastig te temmen.

Diagnoses

Wat ook een rol speelt wanneer je lang blijft hangen in het medische circuit is de boodschap die je daarmee aan je onbewuste communiceert: er is van alles mis met mijn lijf. Zo werkt een diagnose ook: het bevestigt dat er iets mis is. Daarmee wil ik niet zeggen dat diagnoses onzin zijn, integendeel; het kan helderheid geven in de oorzaak van klachten. Toch realiseer ik mij steeds weer hoe diagnoses je ook in de grip kunnen houden, de klachten kunnen vastzetten. Zo werkt het brein nu eenmaal. Ik probeer me daarvan bewust te zijn en diagnoseverhalen ook weer los te laten. In haar boek ‘Weg van de pijn’ schrijft Saskia de Bruin (bestuurslid van St. Emovere) over diagnoses: “Durf te twijfelen aan wat je tot nu toe weet, begrijpt, gelooft en hebt gedaan. Twijfel is een geweldige mogelijkheid om iets nieuws te leren. Als je iets zeker weet, ben je gesloten voor nieuwe inzichten. Twijfel opent nieuwe mogelijkheden en werkelijkheden.”

De moeite waard

Het blijft een dilemma … Ondertussen heb ik weer regelmatig geschreven n.a.v. het lezen van het boek ‘Emotie als medicijn’ en het bijpassende werkboek van Nienke Feberwee. Nienke is lid van het bestuur van St. Emovere, die zich inzet voor het vergroten van de bewustwording en het verspreiden van kennis over hoe medisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten (zie de pagina ‘SOLK‘ op deze site)ch vaak verholpen kunnen worden. Zij begeleidde mij via beeldbellen in mijn zoektocht naar een mogelijke onbewuste emotie die als een trigger zou kunnen werken op de pijn. Ondanks dat ik in mijn leven met enige regelmaat bezig ben geweest met (lichaamsgerichte) therapieën om de ervaringen uit mijn verleden een plek te geven, heb ik een voor mij verrassend en verhelderend inzicht gekregen. Of dit de trigger is voor de pijnen, weet ik (nog) niet, maar hoe dan ook was het meer dan de moeite waard om dit uit te zoeken. Het geeft wat betreft mijn verleden nog meer rust en ik koester met alle liefde en warmte die ik in mij heb mijn overleden ouders en broer.

Of er nog vervolgstappen komen; ik weet het niet. Ik probeer naar mijn gevoel, mijn intuïtie te luisteren en kijk wel wat er eventueel weer op mijn pad komt.

Aanmelden

Laat hier je e-mailadres achter en je krijgt een mail als er een nieuw bericht is geplaatst.


 

'Shoppen' in het medische circuit - Foto: onbekend

Foto: onbekend

 

Het hele pad

van mindfulness is dit:

wat je ook doet,

wees je er bewust van.

– Dipa Ma (boeddhistische meditatieleraar)

 

6 Antwoorden

  1. Monique Willemsen

    Wat kun je het toch allemaal goed verwoorden, en wat snap ik het dilemma tussen stoppen of doorgaan met “dokteren”!!! Ik ben alweer een paar maanden volop bezig met oefeningen en meditatie, nadat ik er vorig jaar helemaal genoeg van had en met alles (ook de dokters en therapeuten – behalve acupunctuur) was gestopt. Sinds twee maanden dan toch maar weer braaf alle (zeer lichte) oefeningen beginnen doen, als ook dagelijkse meditatie, met de gedachte dat ik alles op alles moet zetten om mijn problemen niet te laten verergeren. Wàt toevallig dat ik net je blog zag, een paar uur nadat ik tegen mijn man heb gezegd dat ik twijfel of de dagelijkse oefeningen het niet juist verergeren. Niemand die me dat kan zeggen…. Alle therapeuten zeggen altijd dat je moet bewegen, niet stil moet blijven zitten/liggen, en dat gevoel heb ik ook wel, dat door dag na dag alleen maar te liggen het alleen maar erger wordt, maar… ik heb ook het gevoel dat het dag na dag doen van alle (zeer lichte) (ademhalings)oefeningen misschien wel juist averechts werkt…… ????

    • Rudi Korthuis

      Hi Monique, het is lastig, hè … Blijven bewegen is echt wel heel belangrijk. Een aantal keren (kort) wandelen op een dag, doet mij altijd weer goed. En wat betreft meditatie en (ademhalings)oefeningen: als je dit doet met als doel verbetering / heling, dan heb je grote kans dat het averechts werkt. Doen omdat je het prettig vindt, werkt wel positief. Misschien lukt het je om rustig te zitten of te liggen en met milde aandacht en liefde voor jezelf en je lichaam en zo simpelweg de adem in je lichaam volgen. Niet met een doel, maar gewoon omdat het fijn is. Alle goeds! Rudi

  2. Monique Willemsen

    Alle oefeningen doe ik niet zozeer voor verbetering, maar om verergering te voorkomen, of tenminste te vertragen. Alhoewel het moeilijk is om niets steeds hoop te hebben… Meditatie heeft me al veel gebracht. Na lange tijd allerlei soorten meditatie te hebben uitgeprobeerd, ben ik uiteindelijk gestuit op de meditatie (en klanken) die bij mij een klik geven. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat mediteren me overeind houdt. Acupunctuur heeft me ook al veel geholpen. Door acupunctuur is de verschrikkelijke pijn die ik in rug en bekken had (de loop van de ilopsoas-spier) en waarvoor ik naar Enkhuizen ben gegaan weg! Miraculeus!!! Ik heb nog wel veel andere pijnen in mijn hele lichaam (kort door de bocht CVS/fibromyalgie), en ik denk dat die nóg erger zouden zijn als ik geen acupunctuur meer zou doen. Ach je, het blijft ploeteren hè? Toch jammer hè, dat er zoveel mensen zijn die zo moeten afzien zonder veel hoop op verbetering…

    • Rudi Korthuis

      Goed om te lezen dat je veel hebt aan meditatie, Monique. En natuurlijk blijf je hopen; doe ik ook. Hoop doet leven! Hoop kan bestaan naast het aanvaarden wat er is. Ik denk dat de intentie waarmee je mediteert belangrijk is: met een bepaalde druk (‘dit moet mij helpen’) of met een open, liefdevolle houding (naar jezelf, je lichaam, de pijn). Wat geweldig trouwens dat acupunctuur jou zo goed heeft geholpen! Momenteel zoek ik het in SOLK, gezien mijn verleden. Wie weet …
      Harte groet, Rudi

  3. Monique Willemsen

    Ik ga eens kijken wat dat precies is, SOLK. Veel problemen, zelfs verklaarbare ziektes, komen voort uit blokkades in het lichaam en het onderbewustzijn die zijn ontstaan door gebeurtenissen, (slechte) ervaringen, familieperikelen, door generaties overgeleverde problemen/dynamieken, enz. enz. Daar geloof ik echt in. Ik heb jouw teksten nog niet aandachtig genoeg gelezen (sorry), maar ik dacht iets te hebben gezien over dingen in het verleden, vandaar dat ik dit schrijf. Ook ik heb zo mijn verleden, en ik heb de laatste jaren al heel veel gedaan om te leren en te verbeteren. Meditatie is daar één van, maar ook regressietherapie (heel krachtig!), familieopstellingen (wonderbaarlijk) en spirituele psychologie.Ik hoop dat je snel weer uit deze slechtere periode komt, op welke manier ook, zodat het weer wat leefbaarder voor je wordt! ?????❤️

    • Rudi Korthuis

      Ja, ik geloof daar ook in, Monique. Inderdaad schrijf ik ook over mijn verleden (pagina over KOPP); ik ben ervan overtuigd – al vanaf het begin van het ontstaan van de CPPS, 10 jaar geleden – dat dit bij mij meespeelt.
      Wat mooi dat je al zoveel gedaan hebt. Ook al is de pijn (nog) niet verdwenen of verminderd, al die inzichten maken je een mooier mens. SOLK en alle achterliggende informatie is denk ik voor jou ook zeer interessant!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *